Italië

Hak, stap, trein door de Salento

De hak van Italië hangt er voor ons een beetje verloren bij. Voordat je er bent sla je af, richting de veerboot naar Griekenland of Sicilië. Dat is niet terecht. In het droge kalklandschap zonder rivieren was de landbouw een marginale zaak. Toch landden er heel wat volkeren aan, die er korter of langer bleven. De Turken maar een jaar, de Grieken gingen nooit echt weg. Al die culturen lieten een mix van erfgoed na. In een week maakten wij een rondje door de Salento, zoals de hak bij de Italianen heet.  Dagwandelingen wisselden we af met schattige boemeltjes.

Hemels wandelen op het Dantepad

Hoog in de Apennijnen tussen Ravenna en Florence raken we op het Dantepad in de ban van De Goddelijke Komedie, het epos van Dante Alighieri die bijna 700 jaar geleden stierf in Ravenna. Net als de Italiaanse scholieren huiveren we van opwinding bij het lezen van zijn tocht door de hel. En verbazen ons over de spiritualiteit van de mensen die we tegen het lijf lopen.

Zee, bergen en de Italiaanse Noordoostpolder

Mooi vlak ligt de polder Agro Pontino ingeklemd tussen ruige bergen en witte stranden. Romeinen, pausen en Hollandse ingenieurs legden een deel van de Pontijnse moerassen droog. Pas in 1935 maakte Mussolini het af.

Klein Venetië op het droge

Comacchio het stadje in het zuidelijke deel van de Po delta lijkt op Venetië, maar dan zonder drommen toeristen. In de omgeving kun je wandelen langs lagunes waar duizenden flamingo’s rond waden. Je hebt er ook polders in allerlei soorten en maten.

Verschenen in Wandelmagazine 18-2          Meer foto's

Aquaducten in de achtertuin

Geen mooier systeem om een stad te verkennen dan huizenruil. Je komt in contact met ‘gewone’ inwoners en ontdekt plekken, die de reisgidsen onbesproken laten. Zo leidt huizenruil met Rome tot een verrassende kennismaking met Cinecittà en het park met de zeven aquaducten.

Tekst: Bert Stok

Verschen in Trouw

Hollandse landschappen in Italië

Italië kent uitgestrekte poldergebieden. Volgens Polderland in Italië, het standaardwerk van Korthals Altes uit 1928, gaat het in totaal om bijna 2 miljoen hectaren. De inpoldering en ontwatering zijn vooral het werk van Romeinen, Venetianen, pausen en het fascistische regime. In de 17de eeuw maakten verschillende Nederlanders plannen voor drooglegging van de Pontijnse moerassen ten zuiden van Rome, maar feitelijke inbreng beperkte zich tot de aanleg van kanalen en dijken in opdracht van paus Clemens XI door Otto Meyer in het eerste decennium van de 18de eeuw.